5 dingen die ik heb geleerd tijdens de Rebel Accelerator

profrebellinda02

“Heeft die Accelerator je uiteindelijk nog wat opgeleverd?”

Een vraag die een vriendin mij laatst stelde. Ik moest even nadenken. Ik kan nooit zo goed in één keer vertellen wat ik allemaal tijdens de Rebel Accelerator heb geleerd en meegemaakt. De Accelerator is een intensief trainingsprogramma waarbij jonge, hoogopgeleide werkelozen hulp krijgen bij het zoeken naar werk (of zo omschreef ik het in ieder geval). Het was een ware rollercoaster. We werden drie maanden lang constant opnieuw in het diepe gegooid (zo moesten we de eerste dag bijvoorbeeld van Den Haag naar Amsterdam liften) en raakten met de meest interessante mensen in gesprek.

“Oh, cool! Heb je dan nu een droombaan?”

Zo werkt het helaas niet. Zo gaat dat bij een uitzendbureau ook niet. Je meldt je aan, je wordt op een gesprek gestuurd, je weegt af in hoeverre het bij je past. Het is niet alsof ze vijf droombanen voor je op de stapel hebben liggen en zeggen: “Vooruit, kies maar! Niet zo verlegen.” Het is een langdurig proces, een zoektocht. Vooral een zoektocht naar jezelf (klinkt zweverig, en dat is het bij vlagen ook). Ik kan je in alle eerlijkheid zeggen: volgens mij houdt het nooit op. Vermoeiend? Misschien. Erg? Helemaal niet (behalve als ik mijn dag niet heb). Hierbij vijf dingen die ik tijdens de Accelerator heb geleerd.

1. Je bent niet alleen
Iets wat ik me meteen het eerste weekend realiseerde: ik ben niet alleen in het zoeken naar werk. Aan de Accelerator deden allerlei verschillende mensen mee, allemaal met een eigen verhaal, droom en situatie. De één in de bijstand, de ander net ontslagen, de volgende als beginnend ondernemer en weer iemand anders die besloten had om weer te beginnen met een studie. Het was fijn om me te omringen met gelijkgestemden. Iedereen steunde en begreep elkaar. Weer eens wat anders dan een gesprek met nog studerende vrienden of iemand van de oude (werk)stempel!

profrebel03

2. Stop met zeuren
Wat zijn we vaak geneigd te doen wanneer dingen niet zo gaan als we hadden verwacht? We beginnen te zeuren. Ook ik werd me ervan bewust dat er na een afwijzing vaak een enorme klaagwaterval uit mijn mond kwam. Bepaald niet inspirerend en een baan krijg je er ook niet van. Bovendien kost het je nodeloos veel energie. “Oh wat zielig voor je dat je geen werk kunt vinden! Hier heb je een fantastische baan met geweldige doorgroeimogelijkheden,” said no boss ever. Kappen met dat gezeur, dus!

3. Doen, doen en nog eens doen
We kregen het tijdens het eerste netwerkgesprek in het ministerie van Den Haag al te horen: gewoon doen. Veel mensen zijn te voorzichtig, blijven afwachten, houden toch die veilige baan. Maar het werk vindt zichzelf niet! Als je dat ene bedrijf tof vindt, stuur je dezelfde middag nog een fantastische open sollicitatie. Wanneer je graag met iemand in contact wilt komen, bel je meteen (mailen is voor watjes.)

4. Introvert én extravert
Over watjes gesproken: ik ben best een watje. In feite vind ik alles eng (vermoeiend, ik weet het). Maar dat ik iets eng vind, betekent niet dat ik per definitie niets onderneem. Integendeel. Als ik niets zou doen aan mijn situatie, zou ik doodongelukkig worden. Telkens wanneer ik iets spannends ga doen, sta ik voor de volgende keuze: het even eng vinden, of voor lange tijd ongelukkig zijn? Aan het eind van de Accelerator zei iemand tegen me: “Eigenlijk ben jij een introvert persoon die extraverte dingen doet.” Een mooi compliment!

5. Spreek uit wie je bent en wat je wilt
“Ik wil een beetje de journalistieke richting op en ik heb soort van een blog over droombanen en af en toe schrijf ik wat voor andere websites of tijdschriften en dat is vaak nog niet betaald maar wel heel leuk.” Zo klonk vaak mijn enorm vage en onsamenhangende antwoord op de vraag wat ik met mijn leven wil doen. Gelukkig kregen we de kans om onszelf te pitchen tijdens de Pitch Party van de Accelerator! Dit ben ik en dit wil ik:

Hoe zoeken jullie naar werk? Wat demotiveert je? En wat zorgt juist voor de grootste inspiratie?

Anne Walraven van FutureFuel: “Je droombaan realiseren? Durf te springen!”

Anne Walraven

Naam: Anne Walraven
Leeftijd: 28
Beroep: oprichter FutureFuel.nu

Anne Walraven is 26 jaar wanneer zij aan het grootste avontuur van haar leven begint: reizen over vier continenten om vijftien mensen te interviewen, om er zo achter te komen hoe de wereld in elkaar zit. Ze spreekt vijftien rolmodellen, uit zowel de oude als jongere generaties. Wat kan ik doen? Vraagt ze zich af. Wat kan ik voor de wereld betekenen? Een inspirerend en vooral moedig initiatief, waar ik als aanrommelend blogger en werkzoekende nog wat van kan leren. Sterker nog, iedereen kan iets van Anne leren. Daarom interviewde ik haar een tijd terug in Friday Next aan de Overtoom. Anne: “Als je je droom volgt, kom je precies terecht op de plek waar jij het meest nodig bent in de wereld.”

Continue reading

Het is Guy gelukt: Eat With Bravoure is open!

EWB01

In november vorig jaar bracht ik een bezoek aan de ambitieuze kookliefhebber Guy van Hal. In het interview sprak ik met hem over zijn droombaan: zijn eigen traiteurszaak openen in hartje Amsterdam. Dat is hem gelukt! Tijdens het interview vertelde Guy dat hij na een reorganisatie op zijn werk had besloten het roer drastisch om te gooien. Hij deed een koksopleiding, liep stage bij Nopi in Londen en kookte veelvuldig voor Thuisafgehaald.nl. Op 25 juni 2014 was het dan zover: Eat With Bravoure, Guy’s hoogsteigen catering – en traiteurszaak, opende zijn deuren. Hoe gaat het met Guy en zijn droombaan? En wat valt er allemaal voor lekkers te smullen in zijn winkel? Ik kwam, zag en at mijn bordje helemaal leeg.

Continue reading

Dan zoek je toch eerst een bijbaan tijdens het solliciteren

blog01

“Kan ik dit hier neerzetten?”

Verwilderd kijk ik op. Ik zie een knappe, jonge vrouw staan, waarschijnlijk maar een paar jaar ouder dan ik. Ze draagt een glanzend wit bloesje, haar nagels zijn perfect gelakt en om haar linkerarm bungelt een schitterende armband. In haar handen houdt ze een dienblad vast met een vies bord, plakkerig bestek, een kartonnen koffiebekertje en plastic verpakkingen van broodbeleg. Néé hè. Ik heb nét al het bestek afgewassen! Ik was bijna klaar!

“Nou?”

Ze kijkt me vragend en lichtelijk geïrriteerd aan en in haar stem bespeur ik een vleugje onverschilligheid. Ik haal diep adem en zeg met trillende stem: “Ja hoor, natuurlijk.” Zonder verder iets te zeggen klettert ze het dienblad neer, draait zich om en loopt weg. Gooit u het daar maar neer. Ik zou het vuile dienblad het liefst de kantine in willen smijten. Even voelt het alsof ik in tranen uit kan barsten.

Lekker in de spoelkeuken
Dit is mijn geweldige bijbaantje in de klamme spoelkeuken; één van de baantjes die ik de afgelopen weken heb uitgeprobeerd. Om gewoon maar rond te kunnen komen. De huur moet immers ook betaald worden. Geld is fijn, maar het werk om dat bij elkaar te sprokkelen is absoluut niet altijd een picknick in de stralende zon.

Beter dan de lowest of the low
Gelukkig heb ik nu wat beters gevonden. Ik verzorg de catering bij een bedrijf dat online strategieën ontwikkelt en uitvoert. Een gezellig bedrijf met vrolijke mensen (behalve wanneer je de koffiemachine schoon staat te maken terwijl er net behoefte is aan cafeïne), die je zelfs na afloop van de lunch bedanken voor het lekkere eten. Ik mag dan zelf geen online strategieën bedenken, ik word hier in ieder geval niet behandeld als een imbeciel in de categorie lowest of the low.

Niets is definitief
Zoals ik laatst tijdens de Professional Rebel Accelerator leerde: niets is definitief. Dit betekent dat de goede dingen in het leven niet voor altijd zijn. Erg? Welnee. Gewoon extra van genieten. Maar het betekent óók dat de nare dingen in het leven een zekere houdbaarheidsdatum hebben. Bedenk bovendien: mensen mét een baan hebben tegenwoordig ook nauwelijks meer baangarantie en zijn daarnaast heus niet altijd gelukkig met hun werk. Het gras is (of lijkt, in dit geval) altijd groener aan de overkant.

Een bijbaan tijdens het solliciteren
Er is genoeg werk, alleen niet genoeg banen. Een mooie uitspraak van iemand die ik een tijd geleden interviewde voor mijn blog. Dat merk ik nu ook: zat werk, alleen niet een baan die aan mijn hoge eisenpakket voldoet. Maar wat zou het? Dan maar een bijbaan tijdens het solliciteren. Bezig blijven, niet zeuren en doorgaan. Zo werkt het voor mij momenteel. Ondertussen blijf ik me inschrijven bij uitzendbureaus en mezelf brutaal pitchen bij bedrijven die ik tof vind.

Nu ben ik benieuwd: wat was jullie meest vreselijke bijbaantje ooit? ;-)

4 tips om door te zetten wanneer een baan vinden niet lukt

willyoufight_bydimitratzanos

Een paar weken geleden schreef ik twee artikelen voor Careerwise.nl, waarvoor ik eindredactie doe. Het ging over het leven van een kick-ass leven, en hoe je dat kunt doen. Behalve een kick-ass leven leiden, ben ik nog altijd op zoek naar werk. Gelukkig ben ik niet de enige. Toch word ik er af en toe moedeloos van. Wat kun je doen om door te blijven gaan? Ik selecteerde de vier beste tips, om zo tijdens je zoektocht naar die baan ass te blijven kicken. You can do it!

Continue reading